photo_2020-07-05_16-13-00

کائوچو

کائوچو ها نمونه ای از پلیمر های الاستومری هستند که توانایی تغییر شکل دارد.کشش ، گسترش ، بازگشت به شکل اولیه و تغییر شکل از قابلیت های اولیه این دسته از مواد است که مصرف روز افزون این مواد را به همراه داشته است.
در واقع امکان جدا شدن زنجیره های پلیمری موجب کشش و سپس بازگشت این زنجیر ها به جای خود موجب ایجاد توانایی تغییر شکل در کائوچو می شود.
کائوچو از گیاهان خاصی گرفته می‌شود. در واقع بیش از ۴۰۰ نوع گیاه وجود دارد که از شیرابه آنها مقادیر مختلفی کائوچو به دست می‌آید. قسمت اعظم کائوچوی طبیعی جهان را درخت «هوا برازیلینسیس» تولید می‌کند. این درخت که طول آن به بیش از ۳۵ متر می‌رسد، بومی کشور برزیل است. در حال حاضر، بزرگترین منابع کائوچوی طبیعی جهان در «مالایا» واقع در جنوب شرقی آسیا قرار دارد.
در سال ۱۸۲۹ ، “گودییر” از آمریکا و “مکین تاش” از انگلستان ، این دو متوجه شده‌اند که در اصل مخلوط کردن لاتکس طبیعی با سولفور و حرارت دادن آن، ماده‌ای قابل ذوب و قابل شکل دادن ایجاد می‌شود که می‌توان از آن ، محصولات مختلفی از قبیل چرخ ارابه یا توپ تهیه کرد.
کائوچو در زبان سرخپوستان آمریکایی به اشک درخت گفته می شد چرا که شیره درختان صمغی همچون فونته نیا و هووآ به صورت رنگ شیری از تنه درخت بیرون زده و می چکید.
برای تهیه کائوچو ابتدا شکافی در تنه درخت به وجود می‌آورند و سپس شیرابه سفید رنگی را که از شکاف خارج می شود، جمع‌آوری می‌کنند. این شیرابه را پس از آنکه سفت و خشک شد، به صورت ورقه در می‌آورند. به این ترتیب ورقه‌های کائوچوی خام برای صدور به سایر کشورها آماده می‌شوند. جالب است بدانید که کائوچوی خام، ماده‌ای سست و چسبناک است و خاصیت کشسانی زیادی ندارد. استحکام و کشسانی کائوچو را با افزودن گوگرد افزایش می‌دهند. به این کار «ولکانیزه» می‌گویند. بعد از عمل ولکانیزه، مواد پرکننده (معمولاً دوده کربن) به کائوچو افزوده می‌شود تاکشسانی و قدرت آن باز هم افزایش یابد. پس از طی این مراحل،کائوچوی خام به ماده‌ای با خاصیت کشسانی زیاد تبدیل می‌شود و مورد استفاده قرار می‌گیرد. البته تولیدکائوچو با این روش بسیار گران و پرهزینه است.
در طول جنگ جهانی دوم کائوچو یا لاستیک مصنوعی برای نخستین بار در مقیاس صنعتی ساخته شد. از آن زمان پیشرفت‌های بسیاری در زمینه ساخت کائوچوی مصنوعی حاصل شده و کیفیت محصولات بسیار بالا رفته است. کائوچوی مصنوعی در برابر مواد شیمیایی، روغن و حرارت نسبت به کائوچوی طبیعی مقاومتر است؛ به همین دلیل در صنایع، بخصوص هواپیماسازی، کاربرد بیشتری دارد. از اواسط دهه ۱۹۶۰ میلادی میزان تولید کائوچوی مصنوعی از کائوچوی طبیعی پیشی گرفته است.
مهمترین خاصیت کائوچو طبیعی کش آمدن آن، گاهی بیشتر از ۸ برابر طول اولیه خود و بازگشت به حالت اولیه می باشد. کائوچو طبیعی در هنگام کش آمدن حرارت از دست می دهد و در زمان برگشت حرارت جذب می نماید. در حلالهای آلی متورم شده، قسمتی از آن حل می شود و قسمتی دیگر به صورت ژلاتین باقی می ماند که با (زدن)آن مایعی یکنواخت با ویسکوزیته خیلی زیاد به نام«محلول کائوچوی طبیعی» به دست می آید.
درمواردی که کش آمدن و برگشت، جهندگی، چسبندگی، استحکام،‌ مقاومت، دوام و ذخیره گرمایی کم مورد نظر باشد از کائوچوی طبیعی استفاده می شود.
کائوچو جزو مواد بسیار ضروری در زندگی مدرن امروزی است کائوچو به دلیل خواص کشسانی فوق‌العاده‌اش برای ساخت انواع محصولات اعم از لوازم بیمارستانی، وسایل خانگی و اسباب‌بازی مورد استفاده قرار می‌گیرد.
ایران با واردات ۵/۹ درصد از ۵۵ هزار و ۳۹۸ تن صادرات کائوچو طبیعی صادراتی مالزی در ماه اکتبر به سومین وارد کننده این محصول از مالزی بدل شده است.
مالزی ماهانه حجمی در حدود ۷۰ هزار و ۸۴۳ تن کائوچو تولید می کند که کشورهای چین ، آلمان و ایران عمده وارد کنندگان محصولات تولیدی این کشور هستند.
از همین روی شرکت آسا صنعت ساتیا با توجه به واردات مستقیم این محصول از کشور مالزی می تواند یکی از مهمترین منابع تامین آن در ایران قلمداد شود.

برچسب ها: بدون برچسب
1

Add a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *